ملاّ

در «دستش ده» فرمايد - حفظه الله -

zaruee — Tue, 15 Sep 2009 12:57:18 GMT

هست پست و مقام، خواب و خيال

اندر اين روزگار قحط رجال
اين مديران كه صاحب كلهند

به تو پست معاونت ندهند
نرسد هر كسي به حد نصاب

دارد اين پست ها حساب كتاب
بايد البته بود بايسته

وانگهي كاردان و شايسته
با مدير آشنا، به ضرس يقين

اهل يك فرقه ای، مضاف بر اين
مدتی پيشتر، گرفته ژتون

نام فاميلی اش دهان پر كن
نيست در انتخاب آدم پاك

ابدا مدرك و سواد، ملاك
بعد سالی كه پايه اش شد سفت

می شود دكترا براش گرفت
شصت تا دستيار خواهد داشت

به تخصص چه كار خواهد داشت
پست هاي كليدی مرسوم

هست مخصوص عده ای معلوم
بعضا اين پست ها كه مرغوب است

می شود جابه جا و دست به دست
ليكن اين پست ها، به شكل عجيب

نرسد مطلقا به غير و غريب
مثل ما را فرا نمي خوانند

چون ز ما بهتران فراوانند
آن كه رم زين رسوم نغز كند

بايد اصلا فرار مغز كند!

در منصب مشاورت فرمايد - حفظه الله -

zaruee — Mon, 14 Sep 2009 07:28:50 GMT

در عمل، گرچه جز محاوره نيست
منصبی خوشتر از مشاوره نيست
به تو فرضا فلان مدير ستاد
چه بسا منصب مشاوره داد
مشورت شيوه اعاظم نيست
پس وجود تو، هيچ لازم نيست
نيستی در امور دنيايی
صاحب اختيار اجرايی
پس نيايی به كار در عرصات
جز برای حضور در جلسات
رؤسا بهتر از تو آگاهند
از تو هرگز نظر نمی خواهند
نرسان جهل خويش را به ثبوت
كه تو سنگين تری به وقت سكوت
پس می آيد وجود تو، به شمار
قسمتی از فضا و اكسسوار
وقت تصميم و در عمل، روراست
چه نيازی به عز و جز شماست؟
چون كه تصميم نيست دست تو نيز
به چه كار آيد آن وجود عزيز؟
بعد يك عمر آبروداری
می شوی چرخ پنجم گاری!

در بيان آن كه «مشاورت» از مشاغل حساس و لازم و كليدی است و اين كه شنونده بايد عاقل باشد

zaruee — Wed, 19 Aug 2009 12:39:39 GMT

كس نيارد مگر به مجبوری

روز روشن، چراغ زنبوری
در ادارات ما كه گلبيزی است

مشورت نيز يك چنين چيزی است
چون مديران خبير و هشيارند

چه نيازی به مشورت دارند
ليك در چارتها، بدون نياز

جا برای مشاوران شده باز
گرچه اين امر، خواه ناخواهی

باعث خير می شود گاهی
گر رفيقی كند مراجعه دير

يا سفارش شود كسی به مدير
در همان دفتر مجاور او

لااقل می شود مشاور او
ابدا توی منصبی كه گماشت

اطلاعی اگر نداشت، نداشت
آدم مطلع، شود گستاخ

يا برای مدير، گردد شاخ
خامشی گر تواند او، بهتر

هر چه كمتر بداند او، بهتر
نظری هم اگر رساند به عرض

يا كه جدی گرفت اگر كه به فرض،
عرض او را توان گرفت نديد

خوش خوشك، می توان نوكش را چيد
تا به تدريج، كور و لال شود

حرف اگر داشت، بی خيال شود
گر مشاور شدی تو ای فرزند

تا توانی دهان خويش ببند
نكن اظهار فضل، پيش مدير

كه كند كم محلی و تحقير
گر نظر داشتی، نكن نقلش

چون خودش می رسد به آن عقلش!

در آداب مشاوره و شيوه گفتار با بزرگان فرمايد

zaruee — Sat, 20 Dec 2008 12:31:43 GMT

اي لبت مثل خنده ات نمكين
جان شيرين من، حسام الدين
هر مقامي فوائدي دارد
مشورت هم قواعدي دارد
خاصه چون گاه گاه و دير به دير
مشورت خواهد از تو شخص مدير
يعني آن وقتها كه سفت و قشنگ
سر شخص رئيس، خورده به سنگ
در سئوالات چندمجهولی
مانده در گل، چهارچنگولي
(مشكلي گر از اين قبيل نداشت
مشورت خواستن دليل نداشت)
سرزنش كردنش كرامت نيست
وقت سركوفت يا ملامت نيست
گر كني در مصيبتش تشريك
مي شوي بيشتر به او نزديك
ابتدا صحبت از اداره بكن
محض يادآوري، اشاره بكن
كه شما ناخداي توفانيد
اوستاد مهار بحرانيد
فتنه ها ديده ايد از اين بدتر
چه كسي از شما سرآمدتر؟
بگذارش چنين به مكر و دغل
چند تا هندوانه زير بغل
هرچه خواهي به هم بدوز و ببر
باورش مي شود، تو غصه نخور
بعد از آن هم به او بگو: «فعلاً
فرصتي مرحمت كنيد كه من
روي موضوع، خوب فكر كنم
آنچه ديدم صلاح، ذكر كنم»

کارگاه ابوالفضل زرویی با موضوع استفاده از ظرفیت‌های زبان در شعر طنز

zaruee — Thu, 13 Nov 2008 09:27:13 GMT

یکی از چهار کارگاه طنزنویسی که در جریان سومین جشنواره طنز مکتوب در تالار اندیشه حوزه هنری برگزار می‌شود، به برادرم ابوالفضل زرویی و به موضوع «استفاده از ظرفیت‌های زبان در شعر طنز» اختصاص یافته است. اگر به شرکت در این کارگاه تمایل دارید، ساعت 11 و 30 دقیقه روز یکشنبه 26 ماه جاری، به جایی که ذکرش رفت قدم رنجه کنید.

نامه برادر به خوانندگان وبلاگ

zaruee — Wed, 22 Oct 2008 13:44:18 GMT

سلام رفقا. این نامه را بردار خطاب به تمام شما که در این یک سال و چهار ماه خواننده آثارش بوده‌اید، نوشته است. امروز نوشت و برایم فرستاد. این همان نامه است که وعده کرده بود در پاسخ به محبت‌تان قلمی کند. من نیز این وسط امربر هر دو طرف بوده‌ام؛ شما و برادرم

دوستان عزیز و بزرگوارم
درود و سلام خدا و فرشتگانش بر شما

قلباً ترجیح می‌دادم که حالم مساعد بود و مجال کافی داشتم تا با مراجعه به سایت‌ها و وبلاگ‌های تمامی بزرگوارانی که کلیک رنجه کرده و درباره نوشته‌های ناقابل این دوست کوچک‌شان لطف و اظهارنظر کرده‌اند، شخصا و تک به تک تشکر و قدردانی کنم. از کم سعادتی و بد اقبالی من است که علی‌رغم مراجعه مداوم به سایت‌ها و وبلاگ‌های شما و لذت بردن از مطالب،‌ عکس‌ها و سروده‌های زیبای‌تان، به علت ضعف در تایپ (حروف‌نگاری) فارسی،‌ از بیان مکتوب احساسی خود عاجزم.

«آفتاب آمد دلیل آفتاب»؛ همین که نور چشم و برادر عزیزم محمد، زحمت ایجاد و به روز رسانی این وبلاگ را بر خود هموار کرده است، نشان خام‌دستی و ناتوانی من در این گونه امور است.

اگر دارید که خدا برای‌تان حفظش کند و قدر این نعمت بزرگ را بدانید ولی اگر ندارید، واقعا و از صمیم قلب و سویدای دل از خدا می‌خواهم که به شما نیز دوست دلسوز و برادر مهربانی چون محمد عنایت کند. محمد پاره‌ تن، نور چشم و پس‌انداز ابد مدت عاطفه و غرور من است.

اگرچه گردآلود فقرم و حتی آب به چشمه‌ خورشید، دامن تر نکرده‌ام و اگرچه بعد از بیست سال فعالیت مداوم فرهنگی، امروز،‌ بیمار و شکسته، ریزه‌خوار ِ ریزه‌روزی ِ پدر شده‌ام، با این حال خدا را شاکرم – و بسیار شاکرم – که علاوه بر دیگر نعمت‌های بی‌شمار و رشک‌برانگیز، برادری نازنین چون محمد و دوستانی همدل و مهربان چون شما دارم.

برخی از دوستان مراجعه کننده به این صفحه،‌خود از نامداران شعر و ادب و هنر امروزند؛ عزیزانی چون علیرضا قزوه، دکتر محمدرضا ترکی، سید علی میرفتاح، عبدالرحیم سعیدی‌راد، علی مریخی، علی جهانشاهی، نیک‌آهنگ کوثر و ... از این بزرگواران که بعضا برای غالب نوشته‌ها و سروده‌های این صفحه پیام گذاشته‌اند، خاضعانه سپاسگزارم.

برخی از دوستان جوان من در این محیط مجازی،‌ در واقع خودشان صاحبخانه‌اند. دوستانی که به جهت ارتباط نزدیک‌تر، بعضا حضوری و تلفنی اظهار لطف می‌کنند و ضمناً در ثبت و ایجاد این صفحه و به روز ‌رسانی مطالب، محمد را یاری داده‌اند. اینان در زمره خویش و پیوند منند و ادب، متانت، اخلاق، حدشناسی و حق‌شناسی‌شان مورد ستایش تمام کسانی است که با آنها و آثارشان آشنا هستند؛ عباس حسین‌نژاد،‌ نویسنده، طنزپرداز، عکاس،‌ و ایده‌پرداز پرکار و با استعداد، گلی که در شوره‌زار مطبوعات و رسانه‌های دیداری و شنیداری، مجالی و بستری برای رشد و بالندگی پیدا نکرده است. علیرضا روشن نویسنده و شاعری جوان و شوریده که با حیرت، در بیابانی به وسعت قرن دوم هجری تا قرن بیست وپنجم میلادی سرگردان است و تلخی قلمش، گاه کشنده است و گاه شفابخش. امید مهدی‌نژاد، طنزنویس و طنزسرای خوش‌قریحه و جوان که اگر در دام روزمرگی و امور اجرایی نیفتد می‌تواند – و باید – از چهره‌های تاثیرگذار طنز معاصر باشد. و به این نازنینان بیفزایید: امیر اسماعیلی، مهدی استاداحمد، حسن صنوبری، مهرداد صدقی، حسام‌الدین مقامی‌کیا، محمود فرجامی، آرمین سنقری، رضا طایفی،‌ همایون حسینیان، نادر ختایی، فاضل ترکمن، نسیم عرب‌امیری و... (شما را به خدا تقدیم و تاخر در ذکر نامها و نامهایی را که از قلم انداخته‌ام بر من ببخشید.)

دوستان عزیز دیگر که به این دوست کوچکشان لطف کرده و انتقاد و التفات خود را از من دریغ نداشته‌اند، عبارتند از:
محمد جاوید، علی کرمی (فلان ‌بن ‌هیچکس)، لاله حسن‌پور، زهرا رمضانپور، امیر کریمی (ابوامیر)، عالی پیام ، غلامرضا کافی، ساکت، الهه، لطیفه های ایرانی، یک همشهری، مهدی، یه نفر بیکار، مختار شکری پور، کاکه تیغون و بزرگواران دیگری که آمده‌اند و خوانده‌اند.

مطمئن باشید که تمامی اظهارنظرها، انتقادها، بذل عنایت‌ها و یادداشت‌های پرمهرتان را ، نه یک بار و یک روز که بارها و بارها و با اشتیاق خوانده‌ام و می‌خوانم و انرژی می‌گیرم. این نکته را به تاکید عرض می‌کنم تا عدم پاسخگویی‌ام را – خدای ناکرده – حمل بر بی‌ادبی و بی‌توجهی‌ نفرمایید و بدانید که سطرسطر نوشته‌های‌تان،‌ چه حاوی انتقاد باشد و چه حامل التفات، برایم عزیز و خواندنی است.

برادرم محمد به یاری دوست خوبم عباس حسین‌نژاد برای راه‌اندازی سایت در تلاشند. می‌دانم که شما نازنینان در طراحی گرافیک، گردآوری مطالب و پیشنهاد سرفصل‌ها و موضوعات این سایت، تنهای‌شان نخواهید گذاشت.

دوست‌تان می‌دارم و برای‌تان از یگانه‌ هستی‌بخش، تنی سالم، دلی شاد، عاقبتی نیک توام با سربلندی و عزت و دوستانی همدل و مهربان همچون خودتان آرزو می‌کنم.

در «دستش ده» فرمايد - حفظه الله -

zaruee — Mon, 08 Sep 2008 05:07:58 GMT

هست پست و مقام، خواب و خيال

اندر اين روزگار قحط رجال
اين مديران كه صاحب كلهند

به تو پست معاونت ندهند
نرسد هر كسي به حد نصاب

دارد اين پست ها حساب كتاب
بايد البته بود بايسته

وانگهي كاردان و شايسته
با مدير آشنا، به ضرس يقين

اهل يك فرقه ای، مضاف بر اين
مدتی پيشتر، گرفته ژتون

نام فاميلی اش دهان پر كن
نيست در انتخاب آدم پاك

ابدا مدرك و سواد، ملاك
بعد سالی كه پايه اش شد سفت

می شود دكترا براش گرفت
شصت تا دستيار خواهد داشت

به تخصص چه كار خواهد داشت
پست هاي كليدی مرسوم

هست مخصوص عده ای معلوم
بعضا اين پست ها كه مرغوب است

می شود جابه جا و دست به دست
ليكن اين پست ها، به شكل عجيب

نرسد مطلقا به غير و غريب
مثل ما را فرا نمي خوانند

چون ز ما بهتران فراوانند
آن كه رم زين رسوم نغز كند

بايد اصلا فرار مغز كند!

حكايت جوان مغرور و آن مرد مسافر

zaruee — Tue, 29 Jul 2008 14:23:04 GMT

يكى بود، يكى نبود، غير از خدا هيچ كس نبود.
يك روزى، روزگارى در ولايت غربت يك جوانى بود به نام «سليم آقا» [خوانندگان محترم عنايت داشته باشند كه اسم اين جوان مى توانست هر چيز ديگرى هم باشد، مثلاً پلنگ قلى يا كامبيز يا حتى آلبرت! منتهاى مراتب از آنجا كه نام جوان مذكور در شناسنامه همين چيزى است كه عرض كرديم، حاضر نشديم براى ايجاد جذابيت كاذب، واقعيت را مخدوش كنيم. توضيح از بنده نگارنده.]
بارى اى خواهر نور ديده و اى برادر بدنديده، يك روز صبح كه اين آقاسليم از خواب پا شد چى ديد؟ ديد كه اى دل غافل، يك دُم براى خودش درآورده به چه بزرگى. آقا سليم يك مقدار چشم هايش را مالاند و ديد كه نخير، خواب نمى بيند. اول نشست خوب دُم نودميده اش را تماشا كرد و ديد كه نه، دم خوب مرغوب به دردبخورى است اما ماند كه حالا با دمى به اين شكل و شمايل چه كار بكند.
اول شيطان رفت توى جلدش كه همين جور دمش را بگيرد و راه بيفتد توى كوچه ها و خيابان هاى ولايت غربت، به اين و آن پز بدهد. اما خوب كه فكرش را كرد ديد كه ممكن است به جرم ارعاب و تشويش اذهان عمومى خفتش را بگيرند و دمش را هم ببرند و بگذارند كف دستش. اين شد كه از صرافت پز دادن به مردم بى دم افتاد.
بعد به اين فكر افتاد كه بليت بفروشد تا هر كس دوست داشت، پول بدهد و بيايد دمش را از نزديك تماشا كند. اما خوب كه فكرهايش را كرد، ديد كه نه، مردم بى فرهنگ ولايت غربت، بالاى اين جور چيزها پول نمى دهند.
بارى اى عزيز دل برادر، سليم آقا تا ظهر همين طور نشست براى خودش فكر كرد و عقلش به جايى قد نداد. سر آخر هم به خودش نهيب زد كه: مرد حسابى، در اين موضع كه تويى، چه جاى پز دادن و جلوه فروشى است؟ در ثانى آدميزاد در يك همچو شرايطى مى بايست على القاعده دمش را از اين و آن قايم كند نه اينكه براى نشان دادنش بليت بفروشد! اما سليم آقا از آن آدم هايى نبود كه به اين راحتى كوتاه بيايد و از آنجا كه عزمش را جزم كرده بود كه هر جور شده از اين دم نورسته پولى دربياورد، بالاخره كار خودش را كرد.
اول نشست با چوب يك جفت شاخ قشنگ براى خودش ساخت و هوا كه تاريك شد، يواشكى بار و بنه سفر بست و از ولايت غربت راه افتاد و رفت و رفت و رفت تا رسيد به گردنه «غربلقا» [خوانندگان عزيزى كه با موقعيت جغرافيايى ولايت غربت و حومه آن آشنايند، بنده را ببخشند ولى براى جوان ترها عرض مى كنم كه اين گردنه غربلقا نقطه صفر مرزى ميان ولايت غربت و ولايت جابلقا است. توضيح از بنده نگارنده] به آنجا كه رسيد، شاخ ها را چسباند روى كله اش لباس هايش را هم درآورد و يك پوستين بلند پوشيد و دمش را هم از پشت پوستين داد بيرون. حالا نگو كه دارد اين كارها را مى كند تا بگويد من غولم.
خلاصه دردسرتان ندهم سليم آقا همان جا نشست نان و ماستش را خورد و رفت پشت تخته سنگ ها كمين كرد و منتظر شد تا مسافرى، بازرگانى، كاروانى، چيزى از آنجا رد شود.
يك نيم ساعتى كه گذشت، سر و كله يك نفر از دور پيدا شد. همين كه نزديك شد، سليم آقا از پشت سنگ ها پريد بيرون و گفت: «هو هَه هَه هَه هَه...» [ به زبان غولى، يعنى: سلام اى رهگذر، دار و ندارت را بگذار زمين و جانت را بردار و برو. اگر هم بخواهى كَل كَل كنى، شاخت مى زنم چون اصلاً اعصاب راست و درستى ندارم. ترجمه از بنده نگارنده با تشكر از همكار محترم سركار خانم «جى كى رولينگ» كه در ترجمه آن «هَه» دوم به بنده كمك كردند. مرسى.]
مسافر مذكور هم كه آدم حرف گوش كنى بود، دار و ندارش را گذاشت و جانش را برداشت و حالا ندو كى بدو.
سليم آقا هم بار و بنديل مسافر را گشت، هر چى پول و تراول چك و خوراكى و لباس به درد بخور بود، برداشت و از آنجا كه فطرتش پاك بود، كارت پايان خدمت و گذرنامه و گواهينامه و دفترچه اقساط پژو ۲۰۶ تيپ سه و ساير مدارك مسافر بخت برگشته را هم انداخت توى صندوق پست.
بارى اى برادر يا خواهرى كه شما باشى، اين كار خيلى به سليم آقا مزه داد و از آنجايى كه آدميزاد شير خام خورده، طمعكار است، سليم آقا هم همان جا به غول بازى ادامه داد و به قول شيخ اجل فى الجمله نماند از معاصى، منكرى كه نكرد و مسكرى كه نخورد.
روزها گذشت و گذشت تا اينكه يك روز، سليم آقا نگاه انداخت و ديد اى قربان لطف خدا بروم. يك مسافرى دارد با چهارصد شتر بار و بنه مى آيد. با خودش گفت: «اى سليم آقا خورشيد اقبالت از پشت ديفال، بالا آمده. اين مسافر ننه مرده را كه بترسانى، مى توانى خودت را بازنشسته كنى و بروى يك گوشه بنشينى و با دُمَت گردو بشكانى.»
اين شد كه رفت كمين كرد و همين كه مسافر نزديك شد، پريد بيرون و گفت: «هو هه هه هه هه...»
- كوفت! (اين كوفت را مسافر به سليم آقا گفت.)
سليم آقا كه هاج و واج مانده بود، پس كله اش را خاراند و گفت: «آهاى عمو اين چه طرز برخورد با يك غول است؟ نمى گويى اعصابم سر جا نباشد بزنم تيكه پاره ات كنم؟» مسافر پوزخندى زد و گفت: «كدام غول، تو؟» سليم آقا گفت: «پس چى؟ شاخ و دم به اين بزرگى را نمى بينى؟» مسافر گفت: «تو به اينكه دارى مى گويى دُم؟ پس اگر دُم ارباب مرا ببينى چه مى گويى؟» سليم آقا چشم هايش گرد شد و گفت: «اِه، مگر ارباب تو هم دم دارد؟» مسافر با موبايلش يك شماره اى را گرفت و گفت: «سلام ارباب، روسياهم، اگر ممكن است، دم مباركتان را يك ريزه تكان بدهيد. خدا نگه دار.»
هنوز صحبت مسافر تمام نشده بود كه كوه و بيابان بنا كرد به لرزيدن. مسافر رو كرد به سليم آقا كه داشت از ترس سكته مى كرد و گفت: «اى جوان بدان و آگاه باش كه ارباب من آدم خيلى دم كلفتى است و قسمت اعظم اين نقاط مرزى روى دُمِ اوست.»
سليم آقا كه خورده بود زمين و شاخش شكسته بود، با مرد مسافر رفت به ولايت جابلقا و آنجا داد دمش را بريدند و جراحى پلاستيك كردند و رفت در دم ودستگاه مرد دم كلفت استخدام شد.
ما از اين داستان نتيجه مى گيريم كه دُم داريم تا دُم!
قصه ما به سر رسيد، غلاغه به خونه ش نرسيد.

در باب مضرات توضيح بى جا

zaruee — Thu, 10 Jul 2008 07:08:44 GMT

يكى بود، يكى نبود، غير از خدا هيچ كس نبود.

روزى روزگارى در ولايت غربت يك پيرزنى بود به نام «ننه قمر» و اين ننه قمر از مال دنيا فقط يك دختر داشت كه اسمش «دلربا» بود و اين دلربا در هفت اقليم عالم مثل و مانندى نداشت؛ از بس كه زشت و بدتركيب و بدادا و بى كمالات بود.

يك روز كه اين دلربا توى خانه وردل ننه قمر نشسته بود و داشت به ناخن هايش حنا مى گذاشت، آهى كشيد و رو كرد به مادرش و گفت: «اى ننه، مى گويند «بهار عمر باشد تا چهل سال. با اين حساب، توپ سال نو را كه در كنند، دختر يكى يك دانه ات، پايش را مى گذارد توى تابستان عمر. بدان و آگاه باش كه من دوست دارم تابستان عمرم را در خانه شوهر سپرى كنم و من شنيده ام كه يك دستگاهى هست كه به آن مى گويند «كامپيوتر» و در اين كامپيوتر همه جور شوهر وجود دارد. يكى از اين دستگاه ها برايم مى خرى يا اين كه چى؟»

ننه قمر «لاحول» گفت و لبش را گاز گرفت و دلسوزانه، بنا كرد به نصيحت كه: مردى كه توى دستگاه عمل بيايد، شوهر بشو و مرد زندگى نيست. تازه بچه دار هم كه بشوى لابد يا دارا و سارا مى زايى يا از اين آدم آهنى هاى بدتركيب يا چه مى دانم پينوكيو...

وقتى ننه قمر دهانش كف كرد و قلبش گرفت و خسته شد، دلربا شروع كرد به تعريف از كامپيوتر و اينترنت و چت و اين كه شوهر كامپيوترى هم مثل شوهر راست راستكى است و آنقدر گفت و گفت تا ننه قمر راضى شد براى عاقبت به خيرى دخترش، سينه ريز و النگوهاى طلايش را بفروشد و براى دلربا كامپيوتر مجهز به فكس مودم اكسترنال و كارت اينترنت پرسرعت و هدست و كلى لوازم جانبى ديگر بخرد.

بارى اى برادر بدنديده و اى خواهر نورديده، دستگاه را خريدند و آوردند گذاشتند روى كرسى و زدندش به برق و روشنش كردند. دلربا گفت: «اى مادر، در اين وقت روز، فقط بچه هاى مدرسه اى و كارمندهاى زن و بچه دار توى ادارات، مى روند در چت و تا نيمه شب خبرى از شوهر نيست.» به همين خاطر، از همان كله ظهر تا نيمه شب، ننه قمر نشست در پشت دستگاه و با جديت تمام به بازى ورق گنجفه و با دل و اسپايدر پرداخت.

نيمه شب دلربا دستگاه را تحويل گرفت و وصل شد به اينترنت و يك «آى دى» به نام «دلربا آندرلاين تنها ۴۳۷» براى خود ثبت كرد و رفت توى يكى از اتاق هاى «يارو مسنجر». به محض ورود، زنگ ها به افتخارش به صدا درآمدند و تا دلربا به خودش جنبيد، متوجه شد كه چهل _ پنجاه تا شوهر بالقوه، دورش را گرفته اند. دلربا كه ديد حريف اين همه خواستگار مشتاق و دلداده نيست، همه پيغام ها را خواند و سر آخر از نام يكى از آنها خوشش آمد و با ناكام گذاشتن خيل خواستگاران سمج، با همان يكى گرم صحبت شد. در زير متن مكالمات نوشتارى آن دو به اختصار درج مى شود:

پژمان آندرلاين توپ اند باحال: سلام. اى دلرباى زيباى شيرين كار، خوبيد؟

دلربا آندرلاين تنها ۴۳۷: سلام. مرسى. يو خوبى؟

پژمان: مرسى + هفتاد. سين، جيم، جيم پليز. [سين، جيم، جيم: همان A/S/L به زبان غربتى است؛ يعنى: سن؟ جنسيت؟ جا و مكان زندگى]

دلربا: هجده، دال، بوغ [يعنى هجده ساله ام، دخترم و در بالاى ولايت غربت به زندگانى اشرافى مشغولم. ترجمه و تفسير از بنده نگارنده] يو چى؟

پژمان: من بيست و چهار، پ، بوغ. خوشبختم! [يعنى خوشوقتم.]

دلربا: لول. [يعنى حسابى لول و كيفورم. همان LOL] پس همسايه ايم.

پژمان: بله ولى من براى ادامه تحصيل دارم ويزا مى گيرم كه بروم در جابلقا چون كه هم در آنجا آزادى مى باشد و هم سى دى با كيفيت آينه آنجا هست و من همه كس و كارم (يعنى دخترخاله پسر عمه دايى مامانم) در آنجا زندگى مى كنند.

دلربا: اوكى، درك مى كنم به قول مامى: توبى اور نات توبى. راستى نگفتى چه شكلى هستى؟

پژمان: قد ،۱۸۵ وزن ،۸۰ موخرمايى روشن و بلند، پوست سفيد، چشم آبى.

دلربا: من قدم ،۱۷۴ وزن ،۶۰ رنگ چشمم هم يك چيزى بين آبى و سبز.

پژمان: واى خداى من... راست مى گويى؟

دلربا: وا... يعنى خيلى زشتم؟

پژمان: نه... اتفاقاً بى نظيرى. راستش نمى دانم چطور شد كه همين الان، يك دفعه به من احساس ازدواج دست داد. آه اى دلرباى من، چشمان تو حرمت زمين است و يك قشنگ نازنين است...

دلربا: اى واى خدا مرا بكشد كه با بيان حقيقتى ناخواسته، تير عشق را بر قلبت نشاندم.

حالا دو تا حيران من و تو، زار و گريان من و تو...

پژمان: اى نازنين، بدجورى من خاطرخواه توام آيا حاليت مى باشد؟ تكه تكه كردى دل من را، بيا بيا بيا كه خيلى مى خواهمت.

دلربا: حالا من چه خاكى به سر بريزم با اين عشق پاك و معصوم؟ من مى خواهم ايوان رويا را آب پاشى كنم و امشب هرجور شده و با هر بدبختى، عكس تو را نقاشى كنم. اما تو را چه جورى بكشم چرا كه وسايل نقاشى ام كم و كسر دارد و من مداد مخملى ندارم.

پژمان: اوه ماى گاد... اصلاً اى دلرباى نازنين من، بيا تا برويم از اين ولايت غربت من و تو. تو دست مرا [البته بعد از جارى شدن صيغه عقد. يادآورى از بنده نگارنده] بگير و من دامن تو را [البته بعد از جلب رضايت زوجه و خانواده او و همچنين طى مراحل قانونى. ايضاً يادآورى اخلاقى از بنده نگارنده] بگيرم. كاش هم اكنون در كنارم بودى تا... اصلاً ولش كن، الان هر چه بگوييم اين يارو «بنده نگارنده» مى خواهد وسطش پيام اخلاقى بدهد. بيا شماره تلفن مرا بنويس و تماس بگير تا بدون مزاحم حرف هاى مان را بزنيم...

ما از اين افسانه نتيجه مى گيريم كه اگر جوانان را نصيحت كنيم، رازشان را به ما نمى گويند!

قصه ما به سر رسيد، غلاغه به خونه اش نرسيد!

تقدیم به همه مادران و مادر خودم که نزد حضرت دوست است

zaruee — Wed, 02 Jul 2008 12:47:18 GMT

شعری از برادر در وصف حضرت مادر (س):

بانو، شما چقدر لطیفید، ساده‌اید
آیینه‌اید، مثل خدا بی افاده‌اید

گرمید و زیر سایه‌ا‌تان می‌شود نشست

کوهید، جنگلید، درختان جاده‌اید

کوریم اگر نه صفحه‌ی دفتر سفید نیست

ایشان نوشته‌اند، شما شرح داده‌اید

دست طلب به دامنتان می‌شود نزد؟

ما اوفتاده‌ایم، شما ایستاده‌اید

ما تحفه‌ای به غیر ارادت نداشتیم

سست است، رد کنید که صاحب اراده‌اید

لبهایتان چرا به سخن وا نمی‌شود؟

ای خوش به حال مهر که بر لب نهاده‌اید

از ابروانمان گره بسته وا کنید

بانو شما که صاحب رویی گشاده‌اید

آدم که مثل معجزه نازل نمی‌شود

نورید، آیه‌اید، ز مادر نزاده‌اید

پیچیده اید و سخت ولی سخت نیستید

بانو شما چقدر لطیفید، ساده‌اید